W dołączone ankiecie widać jasno, że zwyciężył Suzuki Intruder VL 1500, czyli Nasz motocykl!!:) Satysfakcja jest, ale jak widać na załączonym obrazku, łatwo nie było, konkurencja spora!

Aby wziąć udział w tym głosowaniu, motocykl musiał wygrać eliminacje miesięczną A oto zwycięskie zdjęcia

]]> http://motorbikeadventures.wordpress.com/2012/01/31/parowoz-forumowy-motocykl-roku-2011/feed/ 0 Jarek FMR2011 Suzuki intruder vl 1500 Suzuki intruder vl 1500 Suzuki intruder vl 1500 http://motorbikeadventures.wordpress.com/2012/01/23/gdzie-ta-wiosna/ http://motorbikeadventures.wordpress.com/2012/01/23/gdzie-ta-wiosna/#comments Mon, 23 Jan 2012 10:24:34 +0000 Jarek http://motorbikeadventures.wordpress.com/?p=165 ]]> Zima – obrzydliwie „piękna” pogoda. Zwłaszcza tegoroczna zima jest obrzydliwie piękna. W Wielkopolsce, pada śnieg z deszczem, albo sam deszcz, a jak wszyscy śpią, to pada czasem i śnieg, ale co z tego, skoro i tak od rana pada deszcz i śnieg znika, robi się chlapa  i inne takie;]
Na motocykl iść nie za bardzo jest jak, to też, można się mu poprzyglądać, gdy smutno stoi, a nam tez się robi smutno, gdy jechać nie można.  Czasem coś się pokręcę przy sprzęcie, coś odkręcę, wyczyszczę, przykręcę, sprawdzę, zrobię zakupy na przyszły wiosenny serwis i tylko czekam na wiosnę, kiedy znów zasiądę za kierownicą i nie zależnie od prędkości, czy to 20 czy 120 km/h na twarzy maluje mi się uśmiech a w sercu radość.

Czekając wiosny pooglądam sobie filmik, czasem swój, czasem czyjś  i czekam, czekam, czekam…

czyjś;)

i mój

w jakimś artykule w Motocyklu, więc mi też powinien pasować (przynajmniej taką miałem nadzieję). Zaczęło się przeglądanie Allegro, czytanie wpisów na forum o Intruderach, szukanie innych informacji. W końcu po kilku dniach poszukiwań tego jedynego, trafił się motocykl w Brzegu Dolnym (polecany na forum). Krótka wizyta na Allegro, obejrzenie kilku marnych zdjęć, przekonanie żony, że nie jest tak strasznie, jak to na zdjęciach wygląda i kontakt z kumplem, co o tym myśli.

Z Poznania nie jest jakoś strasznie daleko. Akurat kumpel (nazwijmy go Zgiera), motocyklista od kilku lat, miał w dzień wyjazdu wolne, więc lepszej okazji nie można było sobie wyobrazić. Dzień wcześniej umówiłem się z Nim, że pojedziemy koło 10 rano, na co odpowiedział: „spoko nie ma problemu”. Zresztą, nie było innej możliwości.

Dzień 0.

Niestety okazało się, że coś mu wypadło. Byłoby zbyt dobrze, gdyby wszystko szło jak po maśle. No ale nic, jestem spokojny. Pogoda też nie dopisała. Miało być 16 stopni i słońce, ale że w marcu jak w garncu, to o 14:00, godzinie wyjazdu, termometr w samochodzie wskazywał 8 stopni powyżej zera. Na moje szczęście, żona wyposażyła mnie w odpowiednio dużą ilość ciepłych ubrań.

Droga do Brzegu Dolnego przebiegała bez większych zakłóceń: podziwialiśmy widoki, obgadywaliśmy kogo popadnie, już nie wspominając o tym, gdy wzięliśmy na języki nasze kobiety. Śmiechy i chichy towarzyszyły nam całą drogę. I tak podróż upływała, aż minęliśmy tablicę ze znakiem informującym o wjeździe do Brzegu Dolnego. Tam też trochę pobłądziliśmy, bo pojechaliśmy ciut za daleko. No, ale jeden telefon do właściciela sprzętu i już stajemy, już idziemy oglądać. i jak to zawsze wszyscy w mądrych książkach piszą, to najważniejsze, żeby się nie podniecać, podejść racjonalnie, ze spokojem, jasne. Nie da się. Masz kasę w ręku, masz motor przed sobą, podoba Ci się, to jak tu się nie nakręcać? Ja wam to mówię, nie da się. Ale po kolei. Jak go zobaczyłem, pierwsza moja myśl była taka: „ale zarąbiście cudowne bydle!”, lecz to było z daleka. Bliższe oględziny spotęgowały tylko ten efekt. Użyłem swojego nieodpartego uroku po to, aby nakłonić Zgierę do rozpoczęcia oględzin. Ja również zacząłem oglądać maszynę. Tu coś tam, tam coś tam. Wiadomo, nowy motocykl to nie jest, dlatego ma prawo mieć pewne wady. No to sru…. Padło długo wyczekiwane pytanie: „A jak to panie jeździ?” Zamiast odpowiedzi… przejażdżka, to znaczy właściciel przewiózł Zgierę, bo raz, że „oblatany w temacie”, a dwa mogłem być jeszcze bardziej nieobiektywny niż byłem. Po powrocie i lekkim ogrzaniu, bo to w końcu był marzec, a do tego pieruńsko zimno, na moje pytanie, profesjonalne jak zawsze: „I jak?”, dostałem równie wyczerpującą odpowiedź.: „Ok”. Tośmy pogadali. Drążąc temat dalej okazało się, że moto w miarę ciągnie, jakoś hamuje, i co najważniejsze, jeździ prosto. A więc co robią profesjonalni kupujący? Obchodzą motor dalej i oglądają w ciszy, żeby nic nie powiedzieć przy właścicielu. Na szczęście był on wyrozumiały i dał nam w spokoju pooglądać motorek I tak po krótkiej dyskusji ( w końcu ile można oglądać motocykl… po godzinie i tak wszystkiego się nie wyłapie), stwierdziliśmy ze Zgierą, że… kupuję. Krótki telefon informujący do żony, która wypowiedziała jedynie beznamiętne „ok”. Ta postawa wzięła się z racji tego, iż na aukcji (na pewnym portalu aukcyjnym, którego tu nazwy nie wymienię, bo i tak wszyscy się domyślą) fotografie przedstawiające motocykl były tak marnie wykonane, że co się nie często zdarza, pojazd na zdjęciach wyglądał dużo gorzej niż w rzeczywistości. Zazwyczaj jest na odwrót. No ale nic, teraz najtrudniejsza część: negocjacja ceny – tu przyznam się bez bicia, że polegliśmy – pomijając, że cena sama w sobie była jak najbardziej akceptowalna, to jednak nieutargowanie chociażby 100 złotych, to w pewnym sensie porażka;) Po cichu liczę, że kiedyś będę mógł jeszcze poćwiczyć negocjacje. Umowa spisana, pieniądze policzone, jeszcze tylko przebieram się w strój motocyklowy i jazda. Właściwie nie tak od razu, bo zanim wycofałem się na drogę, to trochę mi zeszło, bowiem ciężko pod górkę wypchnąć motocykl o wadze 340kg. W końcu ustawiłem się w kierunku jazdy, Zgiera był moim pilotem, bo ja z pilotowania dupa jestem, i ruszyliśmy…

W sumie Zgiera ruszył, a mi z przejęcia i nerwów (to w końcu mój pierwszy motocykl, który nie dość, ze kosztował kupkę kasy, to jeszcze ma tylko dwa koła i może się przewrócić, a i zimno było (5 stopni) i w ogóle…podniecony byłem, zestresowany – jednym słowem, cytując komentarz z gry FIFA 10, „masakracja”)

Za drugim razem już ruszyłem, tocząc się, dopiero na prostej odkręcając co nieco. I tak aż do pierwszego ronda, gdzie miałem ogromne wątpliwości, jak się złożyć, żeby się nie wyłożyć, w końcu to nie jest jakaś popierdółka z silnikiem 250, tylko półtora litra w 300-kilowej obudowie. Okazało się, że nie taki diabeł straszny jak go malują, chociaż podobne myśli mam do tej pory. Żeby do Poznania dojechać, trzeba było motocykl zatankować. Okazało się, że 15 litrów to nie tak dużo jakby się mogło wydawać, moto pali swoje (to wada, ale i tak go uwielbiam). Na stacji benzynowej motocykl został rozpoznany! No i właściciel potwierdzony, zresztą to nie było koniecznie, gdyż kupiłem motocykl od osoby z Forum Intrudera. Jakby nie było, jakiś gwarant jest. Po zatankowaniu, zjedzeniu hot-doga i napiciu się zimnej coli (a trza było herbatę kupić), w drogę!

Szybko się okazało, że szal, który mi żona wcisnęła, to niezbędne wyposażenie motocyklisty! Najgorzej było z dłońmi, gdyż szybko marzły, chociaż nie przekraczałem prędkości 80 km/h. Temperatura trzymała te 5 stopni, ale uczucie zimna potęgował fakt, że mocno wiało. Poza tym zaczęło się ściemniać (wracaliśmy po godzinie 17). Dodatkowym dyskomfortem była parująca szybka od kasku. Ale i tu jakoś sobie poradziłem. Co pół godziny robiliśmy zmiany: wsiadałem do samochodu z ogromną ulgą, lecz gdy się zatrzymywałem i przesiadałem na motor, odczuwałem niesmak na myśl o tym zimnie, które na mnie czekało.

Tak nam minęła droga do Leszna, gdzie wpadliśmy do restauracji McDonalda. Szybki posiłek i jeszcze kawałek do Poznania. Gdy podjeżdżałem pod garaż, Aga z Kasią ( kobietą Zgiery) stały przed wjazdem i wyczekiwały. Szybki wjazd do garażu, bo zimno. No i Aga zaczęła „achy” i „ochy” nad motocyklem. Chyba się jej spodobał (zresztą Kasi także). Pamiątkowe zdjęcie dwóch „kierowników”, maszyna zaparkowana. Pierwsza podróż własnym motocyklem zakończona.
Teraz każda jazda jest wyczekiwana. Szkoda, że gdy piszę te słowa, mamy koniec listopada i zimno. Byle do wiosny!

PS.

Pozdrowienia dla koleżanki Alicji za poprawę błędów w tekście i za jak zawsze, „dobre” słowo (które nie brzmi „no” )

Dziś odkręciłem półtora kufra… (czwarta śruba jest bardziej skomplikowana;]) i będę wymieniał pokrywy, bo mam inne w lepszym stanie.
Niedługo też, mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu uda sie wymienić zacisk na 6-tłoczkowy z Kawasaki ZX-7R – Oczywiście to bez pomocy Zgiery mi się nie uda, ale we dwoje chyba jakoś ogarniemy. Wtedy tez liczę, że pomoże mi odkręcić drugi kufer. Kufry dopiero zamontuję z powrotem, jak dokładnie umyję to co do tej pory było niedostępne.

Planuję też trochę się zaznajomić z budową motocykla. W planach jest odkręcenie siedzisk itp. Dziś też odkręciłem lusterka, będą wymyte i wypolerowane!

No i jakiś szczelny pokrowiec muszę zakupić, co by się tak nie kurzyło moto.

A tu filmik, który powstał jeszcze w pełni sezonu. Są plany, aby lepsza kamerkę kupić, ale zobaczymy jak to z kasą.

My za każdym razem, gdy mamy gdzieś jechać nie jest to wyczyn taki prosty jak z pozoru by się mogło wydawać. Przed wyjazdem dokonywana jest wnikliwa analiza finansowa czy nas stać.;) W praktyce wygląda to tak: Jarek myśli, ja Go przekonuję, że na pewno damy radę by jechać to tu to tam sialala… . Bo niestety jedyną wadą naszego motocykla jest to, że pali więcej niż nasz samochód…. Ale w tej notce nie o tym chciałam pisać….

Na początku sierpnia pojechaliśmy w odwiedziny do naszych przyjaciół Basi, Tomka i Kubusia do Świebodzina. Wyjechaliśmy rano ok. 7.30 żeby jak najwięcej czasu spędzić z przyjaciółmi. Bo tego dnia grafik mieliśmy bardzo napięty, ponieważ tego samego dnia szliśmy na zawody Red Bull X Fighters..

W Świebodzinie czas biegł nieubłaganie szybko, bo wszystko co dobre szybko się kończy….

Jarek wziął Basię na krótką przejażdżkę naszym motorkiem. Przed tym wydarzeniem Basia została poinstruowana czego nie ma robić na motorze gdyż kilka lat wcześniej z podekscytowana związanego z jazdą motocyklem ze Zgierą Basia wykonywała ruchy przeciwne do kierowcy. Nauki nie poszły w las i Basia wróciła szczęśliwa z przejażdżki motocyklem. Radość tą widać na załączonych poniżej zdjęciach;)…

Tego samego dnia wieczorem poszliśmy na stadion przy Bułgarskiej na zawody Red Bull X Fighters. Niestety nie można było wnosić aparatów, które mają powyżej 7 mega pieli, bo jest to uważane za sprzęt profesjonalny. Takowy sprzęt należało złożyć depozycie czyli zwykłym blaszaku…. Ogarnęło nas przerażanie gdy to ujrzeliśmy, dlatego nas sprzęt zanieśliśmy do Moniki- dzięki Bogu mieszka niedaleko;) Same widowisko było bardzo interesujące. Fajnie było popatrzeć sobie na podniebne ewolucje wykonywane motocyklem. Aż się wierzyć nie chciało jakie ewolucje człowiek jest w stanie zrobić na motocyklu.

Pod koniec sierpnia pojechaliśmy do Zielonej Góry w odwiedziny do Gosi. A tak swoją drogą widzę, że jesteśmy wierni województwu lubuskiemu. ;) Zawsze w tamtą stronę nas ciągnie. U Gosi byliśmy pierwszy raz. Spędziliśmy naprawdę bardzo miły dzień. Zwiedziliśmy, a właściwie zeszliśmy Zieloną Górę. Głównym punktem wycieczki był stadion żużlowy Falubaz Zielona Góra.

Nieoczekiwanie na zegarze wybiła godzina 18, więc czas wracać do domu. W drodze powrotnej złapał nas deszcz- mżawka właściwie, zaczęło się błyskać, ale to już na szczęście 20 km od Poznania- lekki strach był, ale bezpiecznie dojechaliśmy do domu.

Generalnie przeglądając ofertę rynkową, tego co jest dostępne, najwięcej czasu spędziłem przy Hondzie VFR Ciekawsza niż bandit, mniej „paląca” lepiej hamuje i się rozpędza niż Parowóz, tylko pytanie, czy się z Agą pomieścimy Pod uwagę bierzemy tez takie motocykle, jak Bandit 1200, Yamaha xjr, Honda CBF itd. Honda Varadero mi się jakoś nie podoba za szczególnie, V-strom jest ok.  Natomiast z racji dużej masy własnej Naszej, moto musi mieć te parę kucy, natomiast uważam, że 100 to takie optymalne maksimum Więcej jest już niepotrzebne.
Ale jak mówię, to są tylko dywagacje i kombinowanie, może się okazać, ze Parowozu nie sprzedamy… a to tez zła decyzja też nie będzie

Co do mota mam pewne plany, muszę je niestety na kilka lat rozłożyć, ale będzie cudo Będą większe i mniejsze zmiany, ale o tym innym razem:)

Niezaprzeczalnym faktem jest to, iż nadal i myślę, że już zawsze,  uwielbiam jeździć na motocyklu i co lepsze, moja żona również, co jej się chwali,  z drugiej strony, czasami fajnie by było samemu się przejechać:)

Doszedłem też do wniosku, że  fajnie się jeździ samemu, super w dwa motocykle, ale genialnie musi być we trójkę:)

Dziś krótko, jakoś weny nie mam:)

I jeszcze filmik, jakby ktoś miał wątpliwości dlaczego moc silnik, jest wyrażana w Koniach Mechanicznych (wiem, że prawidłowa jednostka, to kilowaty ale ciii )

Aga opracowała świetną trasę, daaleko że hej Okazało się, że praktycznie do Gniezna nawet nie dojechaliśmy, bo korki straszne, filmy się nie nagrały, bo się nie „wcisnęło”  i w ogóle, makabra:) Obejrzeliśmy sobie domki z XIX wieku w Wielkopolskim  Parku Etnograficznym w Dziekanowice-Lednogóra, odwiedziliśmy ciocię pod Gnieznem, w Łubowie i wróciliśmy do domku. Niby taka nieduża wyprawa, a zajęła nam 7,5 godziny;] No i dobrze, że pogoda się udała No i udało się nagrać jakiś tam filmik, jak to Nasz Parowóz sobie „gada”

Około godziny 10 dojechaliśmy na miejsce spotkania, czyli pod Arenę (nie obyło się bez przygód – kontrola drogowa przez policję). Ustawiliśmy motocykl na przeciwko ołtarza. Zanim rozpoczęła się msza, przez długi czas nie wiedzieliśmy w którą stronę patrzeć a w którą słuchać. Podobno na rozpoczęciu było ok. 2000 motocykli. W życiu tylu nie widziałem

Następnie wyruszaliśmy na przystanek przy Selgrosie (dokładnie na Maya). Jazda w ciasnej grupie nie jest może najprzyjemniejsza, ale uczestnictwo w tym wydarzeniu jest niesamowite. Na miejscu można było się posilić, pooglądać na spokojnie sprzęty, posłuchać kapeli i w ogóle.

Podobało nam się to wszystko, aczkolwiek , po całym dniu nie mieliśmy z żoną sił, aby wpijać na imprezę wieczorną

Może za rok;)

Pod tym linkiem bonusowe zdjęcia
http://jaroslawkulczynski.blogspot.com/